Sİ'RET-İ  NEBİ

                    (Hz. Muhammed (SAV)'in  Hayatı  ve  Daveti)

        Bu  sayımızda  sizlere  tanıtımını  yapacağımız kitap;  " Er-Rahiku’l- Mahtum”  (Peygamber  Efendimiz.  Hayatı  ve  Daveti)  adlı  “siyret”  ödülü  almış   bir   kitaptır... Kitabın   yazarı   Hindistanlı    Safiyurrahman   el-Mübarek-Furi’dir.

     Hz.  Muhammed (SAV)’in   hayatı  ile  ilgili  ne  kadar  eser  okursak  okuyalım,   ne   kadar   eser   tanıtırsak   tanıtalım   yine   de     ümmet   olarak   O   yüce  zatı    hakkıyla   tanıdığımızı   söylememiz  mümkün   değildir.  Eğer   dünya   Müslümanları   gözyaşlarıyla,    kanları  ve  canlarıyla   bir   bedel   ödüyorlarsa    çok  iyi   bilinmelidir  ki  bu  bedel   asr-ı   saadeti   kaybetmenin   faturasıdır.   Eğer   insanlar       dünyada   adalet,  barış  ve   sulh-ü  sükun  istemekte   samimi   iseler    “Asr-ı  saadet”  döneminin  prensiplerine    teslim   olmak   zorundadırlar.  Kim  ne  derse  desin  bugün   dünya   Resül-i  Ekrem  (SAV)’e   ve    O’nun  getirdiği    nizama   muhtaçtır.   Şayet  günümüzde  insanlar   birbirlerinin   kurdu  haline   getirilmişlerse   bunun   müsebbibinin   dünyaya   hakim   olan   kültürün  (dinin)   mimsiz  (Global  Hellenist)   kültür   oluşundandır!     Bu   hususun    çok  iyi   bilinmesinde  zaruret   vardır!

   İslam   toplumlarında   din  adına   söz   söyleme  hakkını      kendilerinde    gören   ilahiyatçı    aydın   zümrelerin  de  (istisnalar  hariç)  Hellenist   kültürün   etkisinde    kaldıklarını   söylemek  mümkündür.   Onların   tebliğ  ettikleri  dinin  ve  tarif  ettikleri  peygamberin,  hakikatle bir  ilgisi  yoktur.  İslam  ahkamını  insanların  vicdanlarıyla  sınırlandıran,  dinin  ülke  yönetimiyle,  siyasi  hükümlerle,  muamelatla  ve  savaşla  asla  ilgisi  olmadığını  söyleyen  bu  yerli  müsteşriklerin,  hevalarını  ilah  edindikleri  görülmektedir.    Halbuki  Hz. Peygamberin  (SAV)  hayatını  inceleyen   her   aklı  selim  sahibi   itiraf   edecektir ki;   gerçek  şudur:    Hz. Peygamber   hicretten   hemen   sonra  Medine’deki   toplumun  lideri,  emiri,  komutanı  olmuştur.  (sh:195-196-197-202-212)    Medine   dönemine  baktığımızda    Peygamberimiz  (SAV)’in  müşriklere    karşı    katıldığı  gazvelerin  (savaşları)  sayısının     yirmi  yedi,   Seriyyelerinin  sayısının   ise   kırk  dört   olduğunu   görüyoruz.     Bu   savaşlarda   kendisi   ordu    kumandanı    olmuştur.    Kendisinin   katılmadığı   seriyyelerin   başlarına   ise  kumandanlar   tayin  etmiştir.    Üç  günlüğüne   dahi  olsa   Medine’den   ayrılmalarında   yönetimde   boşluk   olmaması   için    bu   kitapta  yer  alan   tesbite    göre   yirmiye   yakın  vekil   bırakmış,   “vali”   tayin   etmiştir…(sh:218-219-266-268-281-324-326-330-332-333-341-350-360-363-411-413-453-472)      Medine’ye   vali  olarak   tayin  edilen   sahabilerin   başında  “İbn-i  Mektum”  (RA)   gelmektedir.   Medine’deki   topluluk   arasında   meydana  gelen   ihtilafların   çözümünde   bizzat   kendisi   Hakim  (kadı)   olmuş,   İslam   ahkamıyla   hükmetmiştir.    Başka   beldelerde   yaşayan   Müslümanların     ihtilaflarının   çözümleri  için  ise   oralara  “Kadı”lar   (Şeri’i  şerif’le  hükmeden  hakimler)   görevlendirerek   kaza   sistemini ayakta   tutmuştur.

    Daha   önce  de  bu   sayfalarda   bu  husus  vurgulanırken  şu  cümleleri   zikretmiştik :  “Siyer  kitapları   mutlaka  Kur'an  ve  Sünnet  kaynaklıdırlar.   "Siret-i Nebi"  demek  veya  “Fıkhu's-Siyre" demek;    Fahr-i Kainat   Hz.  Muhammed  (sav)  Efendimizin  getirdiği  dinin (İslam Dini'nin) hayata   nasıl   hakim   kılındığını  anlatan  kitap  demektir.   Fertten   cemaate,  cemaatten   devlete gidişin nasıl olduğunu   anlatan  kitap  demektir.   Dolayısı   ile   "Asr-ı saadet"i   günümüze  taşımak   isteyen   Siyer'cilerin   "Fıkhu's-Siyre"yi   çok   iyi  bilmeleri  gerekir.   Bir   cismin aynada yansıması   ne  ise, "Asr-ı Saadet"in   "Fıkhu's-Siyre"  olarak   yansıması da   odur.    Siyer okuyan   mü'minlerin   niçin Siyer   okuduklarını  çok   iyi   düşünmeleri   gerekir.   Günümüz müslümanları,   her   ne   kadar  "Siyer-i Nebi"yi    iyi   anladıklarını   söylüyor   olsalar da  yürüttükleri   mücadele   usullerini   görünce   "Siyer-i  Nebi"yi    kavrayamadıkları  anlaşılmaktadır.”  ( Misak Mecmuası, sayı: 89, sh:44-46)

     Ne  yazık ki,  İslam  dinini   laiklik  ideolojisine   (sekülerizm)   göre    yorumlamak      isteyen   bazı  yazarlara   ve  hocalara  göre;  Hz.  Peygamber  (SAV)’in   bırakın    savaş   yapmasını,   “hoşgörü”    çağrısından   başka  hiçbir   şey  yapmadığını,   hatta   Cehennemden   dahi   bahsetmediğini   görürsünüz!   Çünkü   bu  hoşgörücü    global   mezhepsizlere  göre    ne  Yahudiler,  ne de  Hıristiyanlar    cehenneme  girmeyeceklerdir. (!)   Ehl-i  Sünnet  itikadına  göre    günahkar  fasık   Müslümanların   günahlarından   arınmalarının   cezası   olarak    cehenneme   girecekleri kabul  edildiği   halde   ne  hikmetse  bu   Ehl-i  Kitap  olan  kafirler       cehenneme   girmeyeceklermiş!    Bu   anlayışa   göre   haşa  (!)   Hz. Peygamber  (SAV)    Ehl-i  Kitap  olan  bu  Yahudi   ve  Hıristiyanlarla    lüzumsuz   ve  sebepsiz  bir  yere      savaşmış,   fuzuli  olarak müşriklerin     ölümlerine  sebep  olmuştur!     Çünkü   “Asr-ı  saadet”e   baktığımız   zaman   Hz.  Peygamberin  (SAV)’in    savaş   yaptığı   insanların   ya  müşrikler,  ya  Ehl-i  kitap  olan  (Yahudi-Hıristiyan)    kafirler   olduğunu    görüyoruz.      Peygamberimiz   Efendimiz (sav)’in    Rahmet  Peygamberi  (SAV)  olmasının   yanında     savaş    Peygamberi  (SAV)  olmasını   inkar   etmek    veya   görmezlikten    gelmek   mümkün  müdür?

      Musannıfın  önsözünde   zikrettiği  bazı   hususları  sizlerle  paylaşmak  istiyorum :  “Kanaatime göre  bu  çalışma,   belki de   kelimelerle   ifade   edilemeyecek   kadar  büyük   bir   değer taşımaktadır.   Çünkü  Nebevi   hayat   tarzı   ve   Muhammedi   rehberlik,   dikkatli   ve   ibretli   bir gözle  incelendiğinde İslam Alemi'nin hayat pınarlarının ve insanlık toplumunun  mutluluğunun fışkırdığı   tek   kaynak   olarak   görülecektir.    Bu   mübarek   yarışmaya   katılmam   benim   için   mutluluk   vesilesi,   güzel   bir   fırsat olmuştur. (…..) Bu   eserimdeki   metodumu   şu   basit  birkaç kelimeyle   ifade   etmeyi   uygun   görüyorum:

     Bu   eseri   yazmadan   önce,   bunu   hem  usandırıcı  uzun   ifadeler   hem  de   manayı  bozacak  çok   kısa   ifadelerden   uzak   orta   hacimli   bir   eser   olarak   ortaya   koymayı   uygun görmüştüm.   Fakat   olayların   sıralanması   veya   ayrıntıların   tesbitinde   kaynaklarda   pek   çok   farklılıklar   gördüm.   Bu   gibi   yerlerde   kapsamlı  ilmi   inceleme   yaptım   ve   konunun   bütün   yönlerine   göz   gezdirdim.   Sonra da   ilmi inceleme   sonucu   kanaatimce   tercih   edilmeye   layık   olan   görüşü   eserde   ifade   ettim.   Bu   durumda delil   ve   burhanları   tek   tek   belirtmekten  kaçındım.   Zira   bu   istenmeyen   bir   uzat­maya   sebep   olacaktı.   Ama,   bazen de   eseri   okuyan  kimselerin garip  karşılamalarından   korktuğumda   ya da   yazarların   çoğunun doğru  olan   görüşe   aykırı   bir  kanaate    sahip   olduklarını   gördüklerimde   delillere  işaret   ettiğim  de   olmuştur.” 

    Kitabın  başında    mütercim   kardeşimizin   çok  güzel    bir   “takdim”   yazısı   yer  almıştır.  Bu   takdim  yazısını   aynen  aktarıyorum : “Siret-i Nebi   İslam   alimlerince Kitabullah'tan   sonra ikinci   ana   kaynak   olan Sünnet'in   önemli  bir   parçasıdır   ve   İslam'ı   en   iyi   şekilde  anlamak   ve   İslam'ın yaşanmış   en   güze    tatbikatını   öğrenmek  için  son   derece    mühim   bir ilim  dalı olarak    kabul   edilmiştir.

     Peygamberimiz,  Efendimiz,   şefaatçimiz,  Allah'ın   sevgilisi   Hz.   Mu­hammed (Sallallahu  aleyhi   ve   sellem)   elbette   bizim   için   en  güzel   örnek   ve  numunedir. Bundan  dolayı   O'nun  eşsiz   hayatını   incelemek,    O'nun   yüce   ah­lakıyla ahlaklanmak,   O'nun   numune   şahsiyetini   idrak   etmek   için   "Siret-i Nebi"yi   okumaya   mecburuz.    Kur'an-ı   Kerim'i   daha   iyi   anlayabilmek,   Sünnet-i Seniyye'yi   daha   iyi   öğrenebilmek,  İslam  mesajını   daha   iyi  kavrayabilmek   için   "Siret-i Nebi" yi   incelemek    zorundayız.

   Zira   müellifin  ifadesiyle:  "Siret-i Nebi,  aslında  Peygamber  Efendimiz (s.a.v.)’in bütün  insanlığa  sunduğu,   insanları   karanlıklardan   aydınlığa   kavuşturduğu   ve  kullara    kulluktan   Allah'a   kulluğa   çağırdığı   mesajın  özüdür."     Evet... O,  kendisine  verilen  ilahi   mesajın   en   üstün   tebliğcisiydi.   O,  ilahi davanın   en   yüksek   temsilcisiydi.   O,   ilahi   nizamın   en   güzel   tatbikçisiydi.

    O   sadece   okumak   ve   dinlemek  için  değil,   aynı   zamanda yaşanmak ve uygulanmak   için   indirilen   Kur'an-ı  Kerim'i  en   güzel   şekilde  yaşayan  en  üstün   insandı.    O'nun   ahlakı "Kur'an ahlakı" idi.   O'nun   hayatı  Kur'an'ın   en güzel tefsiriydi.    O   "yaşayan   ve   yürüyen   bir   Kur'an"dı     adeta...    

    Elinizdeki  eser,  "Siret-i Nebi" dalında   yazılmış,   günümüz  Hindistan  alimlerinden   Safiyyür-Rahman  el-Mübarek-Furi'nin Arapça   te'lif  ettiği "er-Rahiku'l-Mahtum"  isimli  kitabının tercümesidir.      Müellif   eserine  Mutaffîfin  suresi  25. ayetinden   iktibasla   bu   adı vermiştir.  Bu ayette   geçen  "er-Rahikul-Mahtum" mühürlenmiş,   el   değmemiş   ve   içildiği   zaman   sonunda  mîsk     kokusu   duyulan  cennet   şarabı   manasındadır.        Peygamberler   zincirini   mühürleyici,  ilahi   terbiyeden   başka   hiçbir   el   değmemiş   ve   cennet   şarabı   gibi   halis,   saf  ve tertemiz, başı   ve   sonu   misk   ko­kusu   gibi  zarif   ve   nezih   bir   hayatı,  Efendimiz (s.a.v.)’in   hayatını  konu   edinen   esere   bu   ismin   verilmesi  ne   kadar   manidardır!..

      Müellif   pek   çok   siyer   kitabından   farklı   olarak   Peygamberimiz (s.a.v.)in "Tebliğ ve Davet" yönüne  daha  fazla  eğilmiş,  bilhassa  Hadis  ve Tefsirle ilgi­li mevzularda   geniş   malumat vermiştir.

       Hindistan   ve  Pakistan   alimlerinin   Siyer   ilmine   büyük  önem verdikleri, bu konuda Urduca   pek   çok   eser   telif   ettikleri   bilinmektedir.   Nitekim   Ebul-Hasen Ali en-Nedevi bunu belirtirken, "Urduca, Siret   mevzuunda   Arapçadan   sonra   dünya   dillerinin   en  zenginidir. Bu  dil,  bu  mevzuda   son   asırda   yazılmış   en   kuvvetli   ve   en   güzel   eserleri   ihtiva  etmektedir."  diyor.  (Es  Siret'ün-Nebeviyye:  sh:5.  Cidde,1979)

     Bu   eseri,   zengin  Siret  kültürüne   sahip   Hind  diyarından   bir  alimin    ka­leme   almış  olması  ve   müellifinin  ana  kaynakların   yanında  Farsça   ve   Urduca   eserlerden  de  istifade  etmiş  olması dikkate  alınırsa,  eserin  bu  bölgedeki  Siy­er  araştırmalarını aksettirmesi   açısından  ilmi   değeri   açıkça   ortaya   çık­maktadır.   Eserin   ileride   anlatılacağı   gibi   İslam   alemi  çapında   düzenlenmiş  bir    yarışmada    birincilik    kazanması  da   kitabın   önemini   ortaya   koyması   bakımından   dikkate değer   bir   husustur.

    Tercümede  Hadis-i  Şeriflerin  kaynaklarını   zikrederken   okuyucunun   elindeki Hadis  kitabı  değişik   baskı da   olsa  tetkik   ve   tahkik   etme   imkanı   bulması  için, Hadis-i   Şeriflerin  kaynaklarda   yer   aldığı   "Kitab"   isimleriyle    "Bab"  numaralarını   ilave   ettim.”

      (Eserin   her   satırını   imanla,   aşkla,   heyecanla   ve   ihlasla   okuyup   Peygam­berimiz (s.a.v.)’in   değerli  hayatını  örnek   alma   hususunda   cümlemize   muvaffakiyet   ihsan eylemesini   Cenab-ı  Hak'dan   niyaz    ederim.)”

     Bu    önsöz   ve  takdimden  sonra   şimdi  de  kitabın  tanıtımına  geçelim.  Kitap  on  bir  bölümden  meydana   gelmiştir.  Kitabın   çok   akıcı   ve  sade   bir   üslupla   kaleme   alınmış   olmasının  yanında       okuyucuyu   bıktırmadan,  usandırmadan    kendine  çekmesinde   mütercimin payının da   olduğu   unutulmamalıdır.     

     Kitabın  birinci   bölümünde,  Coğrafi  durum  ve  Arap  kavimleri  hakkında   geniş  bilgiler  sunulmuş,  Araplarda  idare,   emirlikler  üzerinde  durulmuştur. (sh:17-30)  Mescid-i  Haram’ın   kuzey   tarafına  “Daru’n  Nedvenin”  kurulduğu,    o  dönemde  bu  kurumun   bir  parlamento   özelliği   taşıdığı  ve  idare   merkezi    haline  getirildiği      belirtilmiştir.  (sh:32)   Daha  sonra     o  dönemde  Arablar   arasında   yaygın  olan   bozulmuş  ve  batıl   dinler   hakkında   bilgiler   verilmiştir.   (sh:36-44)   İkinci   bölümde,  Peygamberimiz  (SAV)’in   Hz.  Adem  (AS)’e   kadar   olan   nesebi   üç  bölüm  halinde   isim  isim   sayılmış,  (sh:53-54)   süt  annesinin   yanında   dört-beş   yaşlarında  iken    göğsünün   yarıldığı   belirtilmiştir. (sh:63)    Yine  bu   bölümde,  “Hılfül-Fudul”  teşkilatının  kuruluşu,  “Hılfül-Fudul”  teşkilatının   kurulmasına  sebep  olan  alay   ayrıntılarıyla  dile  getirilmiştir. (sh:66)    Kabe’nin  yeniden  inşasında   Peygamberimiz (SAV)’e   hakemlik  görevinin  verilmesi  (sh:69)   ayrıntılı  bir  şekilde  anlatılmıştır.   İlk  vahyin  geldiği  Hira  dağı  ve  vahyin  gelme  şekilleri,  Sadık  rüyanın  peygamberliğin  kırk  altı  parçasından  biri  olduğu üzerinde  durulmuştur. (sh:72-73)    Üçüncü  bölümde,  İslam’a   davet  bölümünde   davetin   üç  yıl  gizli  yapıldığı  bunun   sünnet  olduğu  vurgulanmış  (sh:85),  ayrıca  orada  bir  inceliğe  dikkat  çekilmiş,   ilk   İslam  “cemaat”inin   o  dönemde   oluştuğu   üzerinde  durulmuştur.  (sh:86-87)     Yine    açık   davet  döneminde,  azgın  müşrikler   tarafından   Müslümanlara  yönelik   dehşet   verici   korkunç  işkencelerin      başladığında   Ebu   Cehil   müşrik’inin   şöyle   bir  hadisesi  rivayet    edilmiştir :  “Allah   düşmanı  Ebu  Cehil  de :   "Beni  tehdit  mi   ediyorsun,  ya  Muhammed !.. Vallahi  ne  sen  ne de Rabbin   hiçbir   şey   yapamazsınız.    Ben   bu   iki   dağ  arasında   yaşayan   en   şerefli   kişiyim"   dedi. 

     Ebu   Cehil   bu   azarlamadan   sonra   Rasulullah'a   düşmanlığından   vazgeçecek   değildi.  Bilakis   bundan  sonra   şirretliği   daha da    çok   arttı.   Müslim, :  “Hureyre'den   rivayetle   diyor  ki:   Ebu   Cehil   yanındakilere: -"Muhammed'in    yüzü   gözlerinizin   önünde   yere   sürtülebilir mi?"   dedi.

-"Evet"   dedi   yanındakiler.

-"Lat'a   ve  Uzza'ya   yemin   ederim  ki,   eğer   O'nu   görürsem   boynunu    ezeceğim   ve   yüzünü   yere süreceğim"   dedi.   Rasulullah  (s.a.v)  namaz   kılarken   yanına   geldiler.   Yanındakiler   Ebu Cehil'in Efendimizin   boynuna   basacağını     zannediyordu.   Bir de  ne   görsünler!..   Ebu  Cehil   kaçmaya   ve  elleriyle sanki    kendini   bir   şeyden   korumaya  çalışıyordu.    Ona:  

-"Sana   ne   oluyor   ya   Ebul-Hakem?"   dediler.   Oda:  

-"Benimle   O'nun   arasında   ateş   dolu   bir   hendek,   ürkütücü  bir   şey   ve  kanatlar    vardı"  dedi.

   Rasulullah   (s.a.v)'da:   "Eğer   bana   yaklaşsaydı   melekler   onun   azalarını    paramparça  edeceklerdi" buyurdu.  ( sh:101)     Sonra   İslam   davası   için   ilk   şehidin   Ammar  (RA)’ın   annesi   Sümeyye (RA)’nin   olduğu  (sh:103),   İslam   için,   müşriklerden      akıtılan   ilk    kanın   ise   Sa’ad  bin  Ebi  Vakkas (RA)  tarafından    akıtıldığı,    “Daru’n-Nedve”ye   karşı   Erkam  bin  Erkam  (RA)’ın   safa  tepesindeki   evi   “Daru’l-Erkam”   ise    bu  dönemde   Müslümanlar   için  İslam   davetinin   merkezi  haline  getirilmiştir.   (sh:104)   Habeşistan’a   hicret   ve   bu  hicrette  102    Müslüman’ın   bulunduğu (sh:107),   Kureyşin  Habeşistan   muhacirlerine    karşı    planı, (sh:108),    Kureyşin    Ebu  Talib’e   uyarıları (sh:110),   zalimlerin    Rasulullah  (SAV) ‘ı    yok  etme   düşünceleri  (sh:112),   Hz.  Hamza’nın,  Hz.  Ömer’in  Müslüman  oluşları  (sh:114-115)   gibi   konular   detaylı   bir  şekilde   zikredilmiştir.

   Daha  sonra  “Umumi  boykot”  ile  birlikte  zulüm  ve  düşmanlık  antlaşması,  antlaşma  sayfasının  yırtılması  (sh:123-128),        Hüzün  yılı,   Hz.  Hatice’nin    Allah’ın  rahmetine  kavuşması,   Rasulullah  (SAV)’ın    Hz.  Sevde   ile   evlenmesi    gibi    konular    çok  akıcı  bir   üslupla   anlatılmıştır. (sh:129-131)  

      Daha  sonra  Efendimizin   (SAV)    Taif’e   ziyareti,  bu  ziyaret  esnasında  reva  görülen  işkenceler, Nahle  vadisinde  cinlerin   Kur’an    dinlemeleri,   Peygamberimiz  (SAV)’in  bu    dinleme  olayından  haberinin  olmayışı,  (Gaybı  bildiğini  iddia  edenlerin   kulakları  çınlasın)  Mekke’ye   dönüşünde  Mutim  b. Adiy  himayesinde   döndüğü   gibi   konular   zikredilmiştir. (sh:140-144)

      Yine   bu   bölümde   çeşitli   kabilelerin  İslam’a   davet    edilmeleri   (sh:145),   Rasulullah  (SAV)’in  Hz.  Aişe   ile   evlenmeleri   gibi   konular  (sh:150),    İsra  ve  Mi’rac   olayı   bu   olayın zamanı,  şekli   hakkında  çok    ayrıntılı   bilgiler    verilmiş,    İsra    olayının   bedenle   vuku   bulduğunu,   ancak   Mi’rac’ın    bedenle  vuku   bulup    bulmadığı   hususunda    herhangi   bir  görüş   beyan   edilmemiştir. (sh:153-154)       Zira   günümüzde,   bedenle   gerçekleşmiş   olan     Mi’rac’ın,      pozitivizmin    etkisinde    kalan    yazarlarca    inkar   edilmesi    moda   haline   gelmiştir.      Daha   sonra    Akabe  bey’atları   bu   bey’ata   katılanların   sayısı,  ne  için    bey’at ettikleri,  ilk  bey’at  eden    sahabinin    Medine-i  Münevvere’de ki     mü’minlerin  reisi  olan   Es’ad  b.Zürare   (RA)’in    olduğu,     Resul-i  Ekrem  (SAV)’in    bu  bey’atlarda   hiçbir   kadının  elini  tutmadığı,    (Kadınlarla   tokalaşmanın    bir   mahzuru  yoktur  diyen   bazı  ilahiyatçıların   yüzleri  kızarsın.)    Hz.  Peygamber  (SAV)’in    Müslümanlarla   gizli   olarak   yaptığı    bu   bey’atların    lain   Şeytan  tarafından  açığa  vurulması,   detaylı   ve    çok   güzel   bir   şekilde   anlatılmıştır. (sh: 166-170)     

     Yine   bu   bölümde   müşriklerin   aşırı  bir  şekilde   saldırıya   geçtikleri     ve   “Daru’n-Nedve”   denen    müşrik   parlamentosunun    Resul-i  Ekrem  (SAV)’in   öldürülmesinde     fiili   rol   üstlendiği,   neticede   “Hicret”e    izin    verildiği;    Hz.  Peygamber (SAV)’in  Medine  yolundaki    hicreti    en   ince   ayrıntılarına  kadar   anlatılmıştır.   (sh:173-195)   Medine’ye hicretten  sonra   gerek  Yahudilerle  ve  gerekse    Ensar-Muhacirin  arasında   kardeşlik  antlaşmalarının   yapılması,    en   önemli   antlaşmanın   ise   Yahudilerle   yapılan   antlaşma   olduğu  anlatılmıştır.      Ancak  “Medine  vesikası”   dedikleri    antlaşmanın   da  bu   antlaşma   olduğu  vurgulanmamıştır.   Ayrıca   diğer   kitaplarda   sayılan   maddelerin   burada   sayılmadığı   görülmüştür.    Bu  antlaşmalardan   sonra  Medine’nin   tam    bir    “İslam  vatanı-İslam  yurdu”  haline  geldiği ,  Medine,  İslam  devletinin   başkenti,  Allah’ın  Rasulü  Hz.  Muhammed  (SAV)’in  ise    İslam  devletinin   başkanı   olduğu   belirtilmiştir. (195-213)      Daha   sonra   Medine’de    kanlı    mücadelenin  başlamasıyla  Cihada   izin    verilmesi,   ilk   öldürme   ve   ilk   ganimet   malının   alınması,    kıblenin   değiştirilmesi   gibi   konular   çok   akıcı  bir  üslupla    dile   getirilmiştir.  (sh:213-222) 

      Beşinci   bölümde,   kitabın   baskısında  bir  yanlışlığın  yapılarak  Bedir  savaşının   baş  kısımlarının   basılmadığı,    bunun  yerine   ise   bazı   tekrarların    yapıldığı    ve   kitabın   bu  nedenle     noksan   bırakıldığı   görülmektedir.   Dileğimiz   diğer  baskılarda  bu   baskı  hatasının  düzeltilmesidir.   Bedir  savaşında    meleklerin    mü’minlere   yardım    ettiği (sh:242),   Müşriklerin   öncü   liderlerinden   Hz.  Peygamber  (SAV)’in   azılı   düşmanı    Ebu  Cehil’in  öldürülüşü,  onun   için   “Bu  Ümmetimin  Firavunudur”   dediği (sh:243),     Mü’minlerle  Müşrikler    arasında   yapılan  ilk   savaşın   bu  savaş   olduğu,  Müslümanların   bu  savaşta    müşriklere    karşı    büyük bir   başarı   ve   büyük   ganimetlerin   elde  edildiği,     baba  oğul,  kardeş  kardeşe   Müslümanlarla   müşriklerin   savaşmak   için     karşı  karşıya   geldiği   savaşın       Bedir   savaşı   olduğu en   ince   ayrıntılarına  kadar   anlatılmıştır.  (sh:245)       Savaşta   müşriklerden   70  kişinin  öldüğü,  mü’minlerden   ise  14   kişinin  şehid   düştüğü (sh:249),   bu   savaşta   alınan   esirlerin   durumu  ile   ilgili    meselede  Hz.  Ömer  (RA)’in   görüşünün   isabetli   olduğu (sh:255),   zikredilmiştir.     

       Altıncı   bölümde,  “Uhud “  savaşı   ve  neticeleri,   münafıkların   oynadığı  rol,   emre  itaatsizliğin  doğurduğu   neticeler  anlatılmış,    mü’minlerin    bu  savaştan   büyük   bir  ders çıkardıkları,   ayrıca   bu  savaşla  ilgili   60  ayetin   indiği,  Müslümanlardan  70  kişinin  şehid  düştüğü   dile  getirilmiştir. (sh:277- 322)    Yedinci  bölümde,  Hendek  savaşında   Müslümanların  açlıktan   karınlarına   taş   bağladıkları,  Peygamberimiz  (SAV)’in    ise   üst  üste   iki   taş   bağladığı (sh:339),  bu  savaşta da  Meleklerin  Müslümanlara  yardım  etttiği  (sh:348),  beni  Kurayza  Yahudileri   hakkında   Sa’d  b.  Muaz (RA)’ın  karar  verdiği  (sh:353),  bu  kararla  birlikte  600’den  fazla  Yahudinin   boynunun   vurulduğu (sh:354),        İfk  (Hz.  Aişe (RA)’ye  iftira)  Hadisesi,   bu   olayla   ilgili  olarak   Hz.  Aişe’yi    temizleyen   vahyin   inmesi   (sh:372)   ve benzeri    konular    incelenmiştir.      

      Sekizinci   bölümde,    Hudeybiye    umresinin   yapılması (sh:381),   Rıdvan  bey’atı (sh:385),    Hudeybiye  barışına  Hz.  Ömer  (RA)’in    itiraz    ederek durumu   Hz.  Ebu  Bekir (RA)’e  açması, ilk   gerilla   savaşının   bu  dönemde  yapılması,   Hz.  Halid  b.Velid (RA)’in   Müslüman  olması   gibi  konular  anlatılmıştır. (sh:391-392)     Daha   sonra  Mute  savaşında  müşrik   ordusunun  200  bin  kişilik  bir  kuvvetle  saldırıya  geçtikleri (sh:439),  bu  savaşta    üç   Müslüman   komutanın  şehid  edildiği,     sonra    o  gün  elinde   dokuz  kılıç   kırılan   Hz. Halid  b. Velid  (RA)’in    komutanlığı   üstlenmesiyle      savaşın   seyrinin   değiştiği   anlatılmıştır. (sh:441)    Dokuzuncu   bölümde,  barışı   bozan  Mekkelilerin   Ebu  Süfyan’ı   Medine’ye   barışı  tazelemek  için  arabulucu  olarak  gönderildiği  (sh:449),    bu  teklifin  reddedildiği,   Mekke’ye  karşı   kuşatma  hareketinin   başlatılması  için   hazırlıkların  yapıldığı,   Görüldüklerinde   öldürülmeleri  için   özel  talimat  verilen   dokuz  kişinin  akıbetleri (sh:462),    Mekke’nin  fethi       ve   ilk   hutbenin okunması  (sh:463),  Taif  gazvesi (sh:475),   Mekke fethinden  sonra   atanan   zekat  memurlarının  isim  listesi (sh:481),  Tebuk  Gazvesi,  “Dırar  Mescidi”nin  yapılması  (sh:488),  Peygamberimiz  (SAV)’in,   münafıkların  reisi  Abdullah  b.  Übey b.Selül’ün  cenaze  namazını  kılmasında    Hz.  Ömer  (RA)’in  karşı    çıkması (sh:496)   konuları  işlenmiştir.  Onuncu  bölümde,  Veda  haccı  ve  bu   hacc    esnasında   yüzyirmi   binden   fazla   sahabeye   veda   hutbesi   okuması (sh:521),   Hz.  Peygamberi  (SAV)’in  hastalığı,   vefatı,   cenaze   namazının       münferid    olarak   kılınması  (sh:537)   gibi  konular   işlenmiştir.  Kitap,  on birinci  ve  son  bölümde  Peygamberimiz  (SAV)’in  hanımlarından (sh:541),   niçin   çok hanımla   evlendiğinden  (sh:544),    vasıflarından,   güzel  ahlakından      vb.  konulardan   bahsederek  sona   ermiştir.  

      Sonuç   olarak    şunu    diyebiliriz.    Kitap    “SİRET”   ödülü   almaya    hak   kazanmış   çok  güzel   bir   kitap  olduğu   için   fazla  bir   şey   dememize  lüzum   kalmamıştır.       Allahü  Teala  (cc)    kitabın   yazarından      razı  olsun…   Ümmet-i  Muhammede de  “Siyret”i   anlama  ve  yaşama   şuuru  nasibeylesin.     Nizameddin  DEMİR      

(NOT:   Misak  Dergisinin  Kitap  Tanıtım  Sayfasından  Alınmıştır.         A. AZİZ)