Bu   mübarek   tesbitin   ışığında, günümüz   İslam   coğrafyasına şöyle bir göz atıp ta sıhhatli bir gözle bakacak olursak;  korkunç akıbetleri belirtilen ve Ulema zümresinden sayılabilecek   o   mübarek   zevatın   sayısının   oldukça   az olduğu görülecektir! Buna rağmen   yani   sayılarının   çok  az   olmasına rağmen bu mübarek zevat o korkunç akıbetlerini   bildikleri   halde   yinede   ne hikmetse bir araya gelememektedirler. Her ne sebeple olursa olsun Ulemanın bir araya gelmemesi için bu sebepler bir mazeret sebebi sayılmamalıdır. Ulemadan   hiç   bir   kimsenin gelişi güzel mazeretler öne sürerek bu mazeretler   arkasına sığınması caiz değildir!!! Her halükarda   Ulema   birlik   içinde   olmalıdır.   Ulemanın   o   korkunç   akıbete   düşmemesi   için   birlik şarttır. Bizi en fazla üzen   husus   korkunç   günü   çok   çetin   geçeceği   bildirilen   o korkunç günü çok iyi düşünmek   lazımdır!!!   Hiç    bir kimse   kendi   kendini   aldatmamalıdır.   İsmi   ve unvanı ne olursa   olsun   hiç   kimseye   Sünnet'e   muhalefet   etme   hakkı   verilmemiştir.   Hiç   bir   kimsenin de kalkıp;   Ben   İslam'ı   Hz. Peygamberden (sav) daha iyi bilirim demesi mümkün   değildir.    Zira;   böyle   bir   zırvanın   asla   te'vili   olamaz!   Böyle bir zırva olsa olsa   apaçık   bir   "küfür"   düpe   düz   bir   ilhad   olur!   Başka  da   bir   alternatif   yoktur.

     Bu cümleleri yazarken Ulema zümresinden sayılan bir kısım zevattan şu cümleleri duyar gibi oluyorum.(!)  "İçinde   bulunduğumuz şartlardan hiç haberiniz var mı? Ne zor şartlar altında yaşıyoruz. Her an her şey olabilir. Tüm alimleri tutuklayabilirler. Zindanlara   atabilirler. Hatta, siz o günleri görmediniz, bizler gördük. Nice alimler iplere çekildi!   Kimsenin   gıkı  bile çıkmadı.   Bizleri   dahi bir gecede toplayıp hepimizi ipe çekebilirler! Ve  yine  kimsenin   gıkı   çıkmayabilir! Bakış açınız ve ufkunuz  çok  dar. Oynanan oyunları göremiyorsunuz. Aslında oynanan oyunların hepsi   Müslümanların   başında  oynanıyor!!!   Bakın   işte   bizler bu oyuna gelmiyoruz. Hem sonra   bunların   hepsinin  birer  hikmeti  vardır! Bu işlere kimsenin aklı ermez evladım. Evliya ... için ... bekliyor. Gemiler   demir   almak üzeredir!! Bu işlere fazla girmeyin.   Bu   görevler  ne  sizin, ne  de   bizimdir. Bu görev kıyamete yakın bir zamanda gelmesi beklenen "Mehdi" nin görevidir. Siz niçin bu işlere burnunuzu   sokuyorsunuz?"   daha  neleeer  neler!!!

  "Bütün bunları niçin gündeme getirdiniz" diye soracak olursanız. Bunları şunun için gündeme getirdik.  "Genelde tüm İslam coğrafyasında,  özelde ise üzerinde yaşadığımız topraklarda ilim adına, İslam adına ortaya çıkan Ulema kılıklı tipler; Peygamber (sav) varisi Ulemaya muhalefet  etmek  ve  Ulemanın  mü'minler nezdindeki güvenirliğini yitirmek için adeta Şeytani bir yarış içinde olduklarını haber vermek için, diyebiliriz." Ulema kılığına bürünen bu zümre her zaman ve her yerde, kendilerini kaf dağının tepesinde görmeyi bir marifet saymışlardır. Ve hala da öyle saymaya devam etmektedirler. Usul ve adetleri gereği hep geçmiş Ulemayı  küçümserler, onlara küfretmeyi ibadet zannederler. Meşhur olabilmek için biricik yolun bu yol olduğunu iman ederler de başka bir yol tanımazlar! Bu vesveselerini de ilim zannederler. Gördükleri üç-beş yıllık kör-topal sakat eğitimleriyle İslam'ı anladıklarını, kavradıklarını zannederler. Bu kupkuru zanlarını da zavallı müslüman halka  ilim  diye  takdim ederler!!!

      Son dönemlere ilmi ehliyetiyle damgasını vuran  merhum Ahmed DAVUTOĞLU Hocamız (Allah gani gani Rahmet eylesin) Mezhepsizler kervanında yer almış bazı mezhepsizleri  ifşa  ederken  ilgili eserinin baş kısımlarında o günkü Yüksek İslam enstitülerinin  müfredat programları ve bu programlarla yetişen  öğrencilerin  İslam'i ilimlerde ki ehliyetlerini dile getirirken (özellikle Fıkıh ve Usulü Fkıh sahasında ne derece sıhhatli bilgi verildiği,   öğrencilerinde ne derece sıhhatli bilgilerle yetiştirildiği konusunda)  aynen  şunları   söylüyor:  "Bize Milli Eğitim Bakanlığı üç defa müfredat programı hazırlatmıştır. Öğretmenlerden müteşekkil bir heyet olarak biz bunların içinde  imkan  nisbetinde  FIKIH  VE USUL-Ü  FIKIH   ilimlerine yer vermiştik.  Her nedense yaptığımız programların (25-30 öncesi) üçü de   kabul edilmemiştir. Şimdi ki programlarını bilmiyorum. Fakat benim ayrıldığım  yıllarda Enstitüde FIKIH'la USUL-Ü FIKIH'ın birleştirilmek suretiyle yalnız isimleri  var,  cisimleri yoktu."  (sh:12)

     İşte şu acı gerçeği gördünüz değil mi?   Fıkıh   ve Usul-ü Fıkıh ilimleri öyle önemli ilimlerdir ki; bu ilimlerde derinleşmeyen  zatların  fetva  vermeye kalkışması olsa olsa ancak dinde cinayet olur. Bu ilmin önemine binaen olmuş  olacak ki, bu sahada yani, Fıkıh ve Usul-ü Fıkıh sahasında çokça  müstakil  eserler yazılmıştır. Bu eserler boşuna mı kaleme alınmışlardır?   Elbette değil!   Onun için hem bu ilimler, hem de bu ilimlerle uğraşanlarla ilgili olarak bakın neler buyurulmuştur.   Allah'ın   Resulü (sav) şöyle buyurmuşlardır: "Allahü Teala (cc) kime  hayır  murad ederse onu dinde fakih kılar." "FIKIH OLMAYAN İBADETTE HAYIR YOKTUR" (K.Sitte C/15, Sh:185)  "Bir FAKİH; Şeytana bin Abid'den daha şiddetli gelir." (İbn-i Mace C/l, Sh:383)  Fakih olmak ve Fıkıh bilmek demek ki bu kadar önemlidir. Peki  "Fıkıh ve Usul-ü Fıkhın önemi nedir" diyecek olursanız, hemen onu da arz edelim.   Usul kitaplarında deniliyor ki;  "....Yukarıda ki, söylediklerimizle de  izah olunduğu  üzere  Fıkıh  Usulünü  (Bir ilim olarak) vazetmekten gaye, Müctehid'in hata ve yanlışlığa düşmeksizin şer'i a-meli hükümlere ulaşmasını temin için bu  hazırlayıcı kaide ve metotları tespit edip ortaya koymaktır. Buna göre Fıkıh ve Usul-ü Fıkıh, gayelerinin  şer'i hükümlere ulaşmak oluşunda birleşiyorlar. Ancak USUL, bu ulaşmanın  metotlarını  ve  hüküm  çıkarmanın  yollarını açıklamakta, Fıkıh ise, Usul ilminin çizdiği metotlar ışığında ve tespit ettiği kaideleri tatbik ederek fiilen hükümleri istinbat etmektedir."   (Fıkıh Usulü, Sh: 29-30, Prf. Dr. Abdülkerim Zeydan)  Demek ki;  Fetva-Fıkıh-Fakih  kelimeleri arasında bir illiyet bağı varmış. Biri diğersiz olmayan üç kelime. İşte size, okullardan  mezun olurken  "Müctehid"  olarak me'zun olduklarını  zanneden  gülünç   insanların  gülünç  halleri!!!

     Bu reformist Din Tahripçilerinin aldıkları ilimler ve onları okutan hocalarının gerçek tesbitleri  ortada  iken  ilim  payesi  sarhoşluğu  ile neler zırvaladıklarının farkında dahi olmayan bu gafillerin acınacak hallerine bakın. Koskoca ümmet niçin param parça olmuş görüyor  musunuz?   Allah aşkına siz bu durum karşısında güler misiniz, ağlar mısınız?   Müfredat programlarını  yapan ve bu programları uygulayan hocaefendiler programların ve uygulamaların  çok yetersiz olduğunu  söylerken,    bu şartlar altında eğitim görerek me'zun olan öğrenciler kendilerinin  "Müctehid" (!) olarak  me'zun olduklarını söylüyorlar!!! Fe Sübha-nallah! Hem de bin kerre.  Bir yanda yeterli eğitimin olmadığı itirafı, diğer yanda  ictihad yapacak seviyede ilim sahibi olma iddiası! Boşuna mı söylemişler.   "İlim  ilim  bilmektir.  İlim kendin bilmektir".

      Bu uzunca girişten sonra  tanıtacağımız kitaba geçebiliriz. Kitap son zamanlarda bir  hayli popülerleşti.   Bizde bu yüzden kitabın tanımını biraz daha kolaylaştırmaya çalışalım dedik!

    Kitabın Musannifi hala hayattadır. Allah (cc) musannıfa daha hayırlı çalışmalar ve daha hayırlı kitap yazmalar nasibetsin! Amin.  Hocamız Fetva kitabı yazıyor amma kitabının başında bir eksik tarafının olduğunu itiraf ediyor. Hocamızın o eksik tarafı da şudur:  "Her ne kadar Ezher'in akide, felsefe, tefsir ve hadis dallarını içeren Usulu'd-Din bölümünden mezun oldum-sada -ki Fıkıh ve Fıkıh Usulünü içeren  Şeria  bölümünü okumamıştım- bu benim Fıkıh, Fıkıh tarihi ve Fıkıh Usulünde derinlemesine bilgi sahibi olmamı engellememişti." (sh.8)

     Demekki Hocamız; El-Ezher'de fıkıh ve fıkıh usulünü görmemişler! Ama hocamız bu boşluğu kendi kendine başka yerlerden doldurmuştur.  İşin ilginç tarafı Hocamızın yazdığı kitap  Fıkıh ve Usul-ü Fıkıhla ilgili bir kitaptır. Kitabın adı, "Çağdaş Meselelere Fetvalar" dır. Aslında Fetva denilince akla hemen "Fakih" kavramı gelmektedir. Fakih denilince de akla Fıkıh ilmi ile uğraşan ve o ilmin inceliklerine vukufiyeti sözkonusu olan ulema gelmektedir. Yani Fıkıh denilince Fakih, Fakih denilince de akla Fıkıh gelmektedir. Nasıl ki; operatör doktor denilince akla ameliyat; ameliyat denilince de akla hemen operatör doktor geliyor. Bu konuda aynen  öyledir. Her aklı selimde kabul ederler ki; "Ben operatör doktor değilim amma her türlü ameliyatı yapmak benim işimdir." diyen insana kimse hastasını götürüp ameliyat yaptırmaz.  Hiç bir aklı selim  insanda  gidip o insanın neşterinin altına yatmayı gözüne alamaz.

     Ehl-i Sünnet Ulemanın Cumhuru da bu konu ile ilgili olarak buyururlar ki; Fetva işi ile ilgilenen alimin  ya  Müctehid olması ve yahutta  Müctehit olan bir kimseyi taklid etmesi şarttır. Üçüncüsü ise felakettir. Bizim Ezherli Hocamız Müctehid olmadığına göre mutlaka birini taklid etmesi gerekirdi. Taklide de karşı olduğuna göre Hocamız ilhamını kimden almıştır?   Bu husus insanı çok düşündürüyor.  Fazlaca  düşünmeğe   fırsat  vermeden     Hocamız Fıkıh ve Metod konusunda kimi taklit ettiğini bakın şu bir cümle ile ne de güzel  izhar  ediyorlar: "Şeyh Sabık'ın, Fıkhu's-Sünnedeki  Metoduna  göre  Fıkıh  çalışmalarına  başladım." (sh:10)

    Başta Kur'an olmak üzere Resul-i Ekrem (sav)', Sahabe-i Kiram ve Müctehid Ulemanın yolundakileri taklide gelince böyle bir taklidi kendi nefislerine yediremeyenler Ehl-i Sünnet çizgisinin dışındaki sapıkları taklide gelince hemen teslim oluyorlar. Bu garip tavrı anlamak mümkün değildir! Peki sormak lazım, kimdir bu Şeyh Sabık? İlmi dirayeti, Ulema indindeki yeri nedir?  Hangi  hizmetlerde  bulunmuştur?  Veya  hangi  hizmetin  sahibidir bu adam? Azıcık bir zahmete katlansanız da ismi  geçen eserine bir baksanız, hemen anlarsınız bu adamın kim olduğu.  Oysa  gözlerinde büyüttükleri bu adam tam bir mezhepsizdir. Ömür boyu yaptığı hizmet ise, sadece mezhepleri  ortadan  kaldırmak için çırpınmasıdır! Peki sonuçta ne olacak, sonuçta olsa olsa şu olacak. Ehl-i Sünnet Ulemanın ortaya koyduğu hakikatler  ortadan  kaldırılıp,  Ehl-i  Bida sapıkların görüşleri hakim kılınacak! Hepsi bu kadar.

    Hocamız Kardavi, "Tutuculuk ve Taklidin olması" başlığı altında ise şunları söylüyor: "Mezhebi tutuculuktan, önceki ve son devir alimlerini körü körüne taklitten kurtulmak." (Sh:13) Tutuculuk ve taklitin  olmamasında   Hocamız samimi iseler kendileri niçin  Şeyh Sabık'ı  taklit  etmişlerdir?  Yoksa Şeyh Sabık, mezhepsiz olduğu için mi?  Başka  bir  anlam  bilen  varsa  geçsin  bu  tarafa!!!    Peki  siz bunun  adına ne derseniz deyin  sonuçta  taklit edilen  kişi   yine  mezhep  imamı  olmuyor mu? 

    Hem su "körü körüne taklit"  kavramından daha çirkin bir kavram var mıdır? Kim kimi körü körüne taklit etmiş?  Bilinçli  veya  bilinçsiz  bu kavramları kullananlar asırlar boyunca tek bir misal gösterebilmişler  midir?  "Körü  körüne  taklitten"  maksat   bir alimin fıkıh ve usulüne  bağlılık  kastediliyorsa  kendileri de  Sabık'ı  taklit  ederek mukallit olmuyorlar mı? Bu da körü körüne taklid  olmuyor  mu?   Aksi  söylenirse  ortaya  şu  acı  hakikat  çıkar : "  Ehl-i Sünnet Müctehidleri taklit  ederseniz "Körü  körüne  taklit" ;   Ama  Ehl-i Bid'a  sapıkları taklid  ederseniz   bu   "Körü  körüne  taklit"  değildir,  bunda  sakınca  yoktur!  Bundan  daha  büyük  bir  taassup,   bundan  daha  büyük  körlük  olur mu?  Varın  sizler  düşünün!!!