İMAM  EBU  DAVUD   (H. 202 - 275)

                                                                         EBU DAVUD

    Süleyman ibnu el-Eş'as ibnu İshak ibnu Beşir, İbnu Şeddad, ibnu Amr, ibnu İmran el-Ezdi es-Sicistani[47]   ö.275
202 de Sicistan'da doğdu. Bağdat'a gitti. Irak’lılardan, Horasan’lılardan,Şam’lılardan, Mısır ve Cezire’lilerden hadis yazdı. 271 de son kez Bağdad'tan çıktı. Bağdad'da 20 yıl, 20 yıl Tarsus'da kaldı. Sünen’i Tarsus'da yazdı.[48] Basra'da 15 Şevval cuma günü vefat etti.

   Müslim ibnu İbrahim, Süleyman ibnu Harb, Osman ibn Ebi Şeybe, Ebu'l-Velid et-Tayalisi, Abdullah ibnu Selemetü'l-Ga'beni, Müsedded ibnu Meserhed, Yahya ibnu Main, Ahmed ibnu Hanbel, Kuteybe ibnu Said, Ahmed ibnu Yunus vd şeyhlerden hadis tahsil etti.

Kendisinden, oğlu Abdullah, et-Tirmizi , Ebu Abdurrahman en-Nesai , Ahmed ibnu Muhammed el-Hallal ve Ebu Ali Muhammed ibnu Amr el-Lü'lüi kendisinden hadis rivayet etti. Bu sonuncusu vasıtasıyla O’nun Sünen’ini bize kadar ulaştı.
es-Sünen
Bağdat'a gelerek Kitabını orada rivayet etmeye başladı. Ahmed ibnu Hanbel'e Kitabı arzettiğinde O'nun tarafından iyi karşılandı.

Ahmed ibnu Hanbel ibnu Yasin el-Herevi:"Rasulullah'ın hadislerinin ilmine, illetlerine ve senedine vakıf olan hafızlardan biridir. O, mahir hadis üsdatları arasında, zühdün, iffetin, iyilik ve takvanın en yüksek derecesine ulaşmıştır."

el-Hattabi: "Hadis dalında Ebu Davud'un Kitabı gibisi tasnif edilmemiştir. Mezhepleri farklı olduğu halde bütün insanlar tarafından hüsnü kabul görmüştür. Bu sebeble ulema fırkaları ve fukaha arasında bir hakem olmuştur. Dolayısıyla onda herkese bir pay ve alacakları bir şey mevcuttur.Iraklılar, Mısır’lılar, Mağrib’liler ve dünyanın muhtelif bölgelerinde pek çok insan O'na itimad etmiştir. Horasan’lılara gelince onların çoğunluğu el-Buhari ile Müslim'in Kitabına düşkündürler. O, hem mevzular, hem de fıkhi bilgiler açısından Sahiheyn'den daha üstündür."

İbnu'l-A'rabi:"Bir insanın elinde içerisinde Allah'ın Kitabı bulunan Mushaf’tan ve sonra da bu Kitabdan başka ilim olmasaydı, ilim olarak asla başka şeye ihtiyaç duymazdı."

İbnu Kesir: "Ebu Davud'un eserinin birbirinden farklı bir çok rivayet nüshası vardır .Bunların en meşhurları: Ebu Said ibnu el-Arabi, Ebu Ali el-Lu'lui ve Ebu Bekr ibnu Dasse rivayetleri var.[49]

O'nun arzusu, çeşitli merkezlerdeki fakihlerin delil olarak kabul edip hükümlerini üzerine bina ettikleri hadisleri toplamaktı. Amele uygun her hadisi topladı. el-Hattabi'nin nakline göre şöyle der: "Halkın terki hususunda icma ettiği hiçbir hadisi zikretmedim .Yine Kitabımda bulunupta şiddetli bir zayıflığı bulunan hadisleri de açıkladım."

Ebu Berk ibnu Dasse: "Ebu Davud'u şunu derken duydum: "Allah Elçisine ait 500 bin hadis yazdım. Bunlar arasından seçtiklerimi bu Kitaba aldım.. Kitab’ımda 4800 hadis zikrettim. Sahih olanlarına veya O’na yakın olanlarına işaret ettim."

ed-Dehlevi Bustan'da O'nun şu sözünü ibnu Dasse'den nakleder: "Dört hadis bir insana dini için yeter:

"Ameller niyetlere göredir."
"Kendisini ilgilendirmeyen şeyleri terketmek kişinin islamının güzelliğindendir."
"Kendisi için istediğini kardeşi için istemedikce kişi tam mü'min olamaz."
"Helal bellidir, haram bellidir. Bunların arasındakiler şüphelilerdir."

Ebu Bekr el-Hallal:" Zamanın önde gelen imamı Ebu Davud Süleyman ibnu el-Eş'as, hadisleri açıklayıp beyan etme ve mevzuu olanlarını tanımada, ilmine kimsenin yetişemeyeceği, takva sahibi ve zamanın bir tanesiydi."

İbrahim el-Esfahani ve Ebu Bekir ibnu Sadaka O'nu överlerdi.

Muhammed ibnu Ebu Bekir ibnu Abdurrezzak:"Ebu Davud'un biri geniş diğeri dar iki kolluğu vardı. Kendisine Allah sana merhamet ede, bu nedir diye sorulunca: Geniş olan kitaplar içindir, diğerine ise ihtiyacımız yok"diye cevap verir."  (Ulumul  Hikem  Sitesinden  Alınmıştır.)